ഒട്ടുമിക്ക വാട്സ്ആപ്പ് സാഹിത്യ ഗ്രൂപ്പുകളിലും കണ്ടുവരുന്നത്

 

മിക്ക ഗ്രൂപ്പിലും മുന്നൂറിൽ അധികം അംഗങ്ങൾ ഉണ്ടാവും...

നേരം പരപ്പരെ രാവിലെ ആകുമ്പോൾ എൻറെ ചിന്താസരണിയും എൻറെ ചിന്തകളും ശുഭദിന ചിന്തകളും ഒക്കെയായി ഒരു കൂട്ടർ വരും...

തെരുവിടങ്ങളിൽ മാലിന്യം കൊണ്ട് തള്ളുന്നത് പോലെ മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കാനും വിശ്വസിക്കാനും പരസ്പരം നന്മ വളർത്താനും ലോകസമാധാനത്തിനും ഒക്കെ പ്രസംഗിച്ചുകൊണ്ട് അവരെഴുതിയ സുഭാഷിതങ്ങൾ ഗ്രൂപ്പിൽ ഇട്ടിട്ട് പോകും...

ഇതു വായിച്ച് കുറെ പേർ സ്റ്റിക്കർ ഇടും കമൻ്റുകൾ വാരിവിതറും അതിനൊന്നും ഇവർ മറുപടി കൊടുക്കാറേയില്ല അവർ ഇതൊക്കെ ഒളിച്ചു നിന്ന് ആസ്വദിക്കും... അവർക്ക് കിട്ടുന്ന ലൈക്കും കമൻ്റും കണ്ട് കേൾമയിർ കൊള്ളും...

ആത്മരതി അടയും...

അവരൊക്കെ എഴുതാനായി ജനിച്ച തമ്പ്രാക്കൾ...

മറ്റുള്ളവരൊക്കെ വായിക്കാനും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനും വേണ്ടി മാത്രം ജനിച്ച അടിമകൾ...

(പട്ടേലരുടെ സെൻ്റിന് എന്തു മണമാണ് എന്ന മട്ടിൽ തൊമ്മി പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരിക്കണം)

രാവിലത്തെ ഈ ജഗപൊഗ കഴിഞ്ഞാൽ കവിതകളുടെ ബഹളമായി...

രാവിലെ പത്രം വായിച്ച് കിട്ടുന്ന ദുരന്ത വാർത്തകൾ കവിതാരൂപത്തിൽ വരും...

ശുചിമുറിയിൽ പ്രസവിച്ച് വെൻ്റിലേറ്ററിലൂടെ മാതാവ് പുറത്തേക്ക് എറിഞ്ഞ കുട്ടിയുടെ കവിതകളുടെ പേമാരി കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ കേരളത്തിലെ ഓൺലൈൻ ഗ്രൂപ്പുകളിൽ എമ്പാടും പെയ്തു നിറഞ്ഞത്...

അതിനുശേഷം മാതാവും രണ്ടാനച്ഛനും ചേർന്ന് കൊന്ന കുഞ്ഞിൻ്റെയും രണ്ടാം അച്ഛൻ രണ്ട് കൈയും തല്ലിയൊടിച്ച കുഞ്ഞിൻ്റെയും ഒക്കെ ദുരന്ത കവിതകൾ വന്നു...

ദുരന്ത കവികൾ ഉള്ള ഗ്രൂപ്പുകളിൽ എല്ലാം ഇത്തരം കവിതകൾ കൊണ്ട് ചെന്ന് മറക്കും...

എന്നിട്ട് ആദ്യത്തെ കൂട്ടർ ചെയ്തതുപോലെ തന്നെ ലൈക്കും കമൻ്റും കണ്ട് നിർവൃതി അടയും ലൈക്കിൻ്റെയും കമൻ്റിൻ്റെയും സ്‌ക്രീൻഷോട്ടുകൾ സ്റ്റാറ്റസുകൾ ആയി നിറയും...

ഇനിയാണ്...

എന്നെപ്പോലെയുള്ള കുറച്ചു മണ്ടന്മാർ കവിതകളെ വായിച്ച് വിശദീകരിച്ച് ചില തെറ്റുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് തിരുത്തി ഒക്കെ കൊടുക്കും...

ഇഷ്ടപ്പെട്ട ചിലതൊക്കെ പോസ്റ്ററുകൾ ആക്കി ഡിസൈൻ ചെയ്തുകൊടുക്കും...

ചിലത് സുഹൃത്തുക്കളെ കൊണ്ട് ആലപിപ്പിച്ച് വീഡിയോ ആക്കി കൊടുക്കും

കാലാകാലങ്ങളായി മറ്റൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ചെയ്തു വരുന്ന കാര്യമാണ് ഇതൊക്കെ... ഒരു കവിയെ വായിക്കുമ്പോൾ ഒരു കവിതയെ വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ വലുതാകുന്നത് എൻറെ ബൗദ്ധിക മണ്ഡലമാണ് എൻറെ വാക്കുകൾ ഭാണ്ഡക്കെട്ടുകൾ വലുതാവുകയാണ്...

ഉദാഹരണത്തിന് ഞാൻ എഴുത്തച്ഛനെ വായിക്കുമ്പോൾ എഴുത്തച്ഛന് പ്രത്യേകിച്ച് യാതൊരു പ്രയോജനവുമില്ല...

എഴുത്തച്ഛനെ വായിക്കുന്നതോടെ എൻറെ ചിന്തയും എൻറെ പദസമ്പത്തും വർദ്ധിക്കുന്നത്...

നിങ്ങളും വായിച്ചാൽ നിങ്ങളും വളരും പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചാൽ നിങ്ങളും വളരും നിങ്ങളുടെ എഴുത്തും വളരും...

സ്വന്തം കവിതകൾ കൊണ്ടുവന്നു നാട്ടി അതിനു ചുവട്ടിൽ മാത്രം വെള്ളം ഒഴിച്ച് പൂ വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി നിൽക്കുന്ന കുറെ കവികൾ...

മറ്റുള്ളവരെ വായിക്കാനും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനും ചേർത്തു പിടിക്കാനും കഴിയാതെ എന്ത് നന്മയെ കുറിച്ച് എഴുതിയാലും എന്താണ് ഫലം...

നിങ്ങൾ എഴുതുന്ന സാരോപദേശങ്ങളെ ഒട്ടും വില കുറച്ചു കാണുന്നതേയില്ല...

നിങ്ങൾ എഴുതുന്ന വാക്കുകൾക്കൊപ്പം നിങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തിയും മറ്റുള്ളവരെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നതാവട്ടെ എന്നാണ് ആശിക്കുന്നത്...

സാഹിത്യം എന്നത് അക്ഷരങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള കെട്ടിപ്പിടിത്തം ആണ്...

നിങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ നിങ്ങളും മറ്റുള്ളവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എല്ലാ ഗ്രൂപ്പുകളും എത്രമാത്രം സുന്ദരമായേനെ...

എല്ലാവരും എല്ലാവരെയും വായിക്കൂ...

എല്ലാവരും എല്ലാവരെയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക...

നിങ്ങളെ ഒരാൾ അഭിനന്ദിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന സന്തോഷം എന്തുകൊണ്ട് മറ്റൊരു കവിക്കും കൂടി പകർന്നു കൊടുത്തുകൂടാ...

മനസ്സിൽ തോന്നിയ ചില കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു എന്നേ ഉള്ളൂ...

നന്ദി സ്നേഹം നമസ്കാരം

ഷാഫി മുഹമ്മദ് റാവുത്തർ